Nga Redaksia:
Deklaratat e fundit të eurodeputetit gjerman David McAllister kanë nxjerrë në pah një qasje që në Shqipëri po perceptohet si hapur me dy standarde.
Për Shqipërinë ai deklaron se “protestat e dhunshme nuk kanë vend në një vend demokratik”, duke lënë të kuptohet se qeveria e Edi Rama po vepron brenda kornizave demokratike dhe se problemi qëndron tek protesta.
Ndërsa për Serbinë, në rastin e protestave atje, McAllister ka theksuar se përgjegjësinë kryesore e mban Aleksandar Vučić.
Pra në Tiranë, theksi vihet tek “dhuna e protestuesve”.
Në Beograd, theksi vihet tek “përgjegjësia e liderit”.
Kjo është pikërisht ajo që shumë qytetarë e quajnë standard i dyfishtë.
Protestat në Europë – kush e mban përgjegjësinë?
Në Francë, Itali, Greqi, Spanjë – protesta të dhunshme kanë ndodhur shpesh, me përplasje të forta me policinë, djegie makinash dhe trazira urbane. Por askush nga establishmenti europian nuk del të thotë se opozita është problemi kryesor, apo se qytetarët nuk kanë të drejtë revolte.
Atëherë lind pyetja logjike:
Kur protestat janë në Shqipëri, fajin e ka opozita.
Kur janë në Serbi, fajin e ka Vuçiçi.
Kur janë në Europën Perëndimore, janë “shprehje e demokracisë”.
Ky është paradoksi që po trazon opinionin publik.
Sorosi dhe perceptimi i ndikimit politik
Në Shqipëri prej dekadash operojnë fondacione të lidhura me George Soros. Reformat në drejtësi, rrjetet e OJF-ve dhe një pjesë e elitës politike janë parë nga kritikët si të ndikuara nga kjo frymë liberale ndërkombëtare.
Kritikët e qeverisë argumentojnë se McAllister, sa herë ka ardhur në Shqipëri, ka mbajtur një qëndrim të butë ndaj qeverisë së Ramës dhe ka shmangur kritika të drejtpërdrejta për aferat e shumta korruptive që kanë dalë në dritë.
Në këtë kontekst, perceptimi është se vizitat e tij nuk janë thjesht diplomatike, por edhe pozicionuese.
Refuzimi për të takuar Berishën
Një tjetër moment që ka ngjallur debat ishte refuzimi për të takuar Sali Berisha, figurë historike e së djathtës shqiptare dhe lider i një pjese të konsiderueshme të opozitës.
Ndërkohë, janë zhvilluar takime me figura të tjera brenda Partisë Demokratike, çka nga mbështetësit e Berishës është parë si ndërhyrje indirekte në balancat e brendshme të opozitës shqiptare.
Nëse një diplomat europian zgjedh me kujdes se cilin krah të opozitës takon dhe cilin jo, a nuk është kjo një formë mesazhi politik?
Çështja Balluku dhe heshtja selektive
Në një kohë kur në Shqipëri flitet për hetime dhe akuza ndaj zyrtarëve të lartë, përfshirë debatet që lidhen me çështjen Balluku, McAllister nuk ka shfaqur një ton kritik të krahasueshëm me atë që përdor për aktorë të tjerë në rajon.
Kjo ushqen bindjen se në raport me Tiranën, prioriteti i tij është “stabiliteti” dhe jo llogaridhënia.
Stabilitet mbi demokracinë?
Nëse protestat e dhunshme janë të papranueshme, kjo vlen për çdo vend.
Nëse përgjegjësia politike bie mbi liderin, kjo duhet të vlejë për çdo lider.
Por kur standardi ndryshon sipas kryeqytetit, atëherë lind dyshimi se kriteri nuk është demokracia, por interesi politik.
Pyetja që shtrohet sot është e drejtpërdrejtë:
A po matet demokracia shqiptare me të njëjtin metër si ajo serbe apo europiane? Apo Shqipëria trajtohet ndryshe kur në pushtet është një qeveri e preferuar nga establishmenti liberal europian?
Nëse Europa dëshiron besueshmëri në Ballkan, ajo duhet të flasë me një zë dhe me një standard – jo me dy.